ΤΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ 

                 ΚΑΙ ΤΑ ΤΕΛΩΝΕΙΑ ΤΟΥ                            ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ                 ΤΟ 1960

Από το 1950 τα τελωνεία του Αμβρακικού Κόλπου υπάγονται όλα στο τελωνείο Νικοπόλεως Πρέβεζας, το οποίο είναι τελωνείο α΄βαθμού.  Στο τελωνείο Πρέβεζας υπάγονταν και το τελωνείο Λευκάδας  α΄τάξως και το τελωνείο Ιωαννίνων β΄τάξως και όλα τα υποδιέστερα τμήματα. Λέγοντας τελωνεία εννούμε και τους τελωνειακούς σταθμούς και φυλάκια. 

Με Φ.Ε.Κ. αριθμό 149, 22 Σεπτεμβρίου 1960 κατεργείται μετα από αιώνες ύπαρξης το τελωνείο της Σαλαώρας. Με το τέλος των Βαλκανικών πολέμων η Σαλαώρα  δεν είχε πλέον ζωή.

Στο ίδιο ΦΕΚ διαβάζουμε για την ύπαρξη των παρακάτων τελωνείων.

Τελωνείο Αμφιλοχίας, γ΄τάξεως

Τελωνείο Πάργας γ΄τάξεως (Αν και δεν είναι Αμβρακικός Κόλπος, συμπεριλαμβάνεται λόγω που ανήκει στο τελωνείο Νικοπόλεως)

Τελωνοσταθμαρχείο Βονίτσης

Τελωνοσταθμαρχείο Μενιδίου

Τελωνοσταθμαρχείο Μενιδίου. Αρχείο Ελπιδοφόρου Ιτζέμπελη

Τελωνοσταθμαρχείο Πέτρας Λούρου

Τελωνοσταθμαχείο γέφυρα Πέτρας, 1913

Τελωνοφυλάκιο Αλυκής (Κόπραινας) , έχει ήδη υποβιβαστεί

Τελωνοφυλάκιο  και αποθήκες Κόπραινας (Αλυκή). Αρχείο  Πλακιά και Ελπιδοφόρου Ιτζέμπελη

Τελωνοφυλάκιο Νεοχωρίου Άρτας, που αντικατέστησε μεταπολεμικά το Κομμένο

 

                                                                           απο το ΦΕΚ 149

Η Επάνδρωση

Τόσο το Τελωνοσταθμαρχείο όσο και το τελωνειοφυλάκιο φαίνεται να ήταν επανδρωμένα μόνο με έναν τελώνη.

 1881 - Σύνδεση Αρτας - Κόπραινας

Η Κόπραινα μας είναι γνωστή σαν λιμάνι ήδη από τον 14ο αιώνα σαν Κόπρινα ή Πόρτ Βουβό. Καθόλη την διάρκεια της Οθωμανοκρατίας λειτουργούσε σαν μια από τις σκάλες της Άρτας. Με την απελευθέρωση αρχικά σαν λιμάνι λειτούργησε το Μενίδι αλλά μέσα σε τρεις μήνες άρχισε η σύνδεση Άρτας - Κόπραινας. Βεβαια το Μενδι παρέμεινε αρκετό καιρό λιμάνι της Άρτας αλλά απο τα 1882 και μετά τα πάντα κινούνταν μέσω Κόπραινας.

 Ένα επεισόδιο στην Κόπραινα το 1737: H αιχμαλωσία του Ντιστάρη (Φρουράρχου) της Άρτας.

Εικόνα: Απο πιάτο Φιλελλήνων, Ενέδρα

Στα 1737 ο Ντιστάρης (φρούραχος) της Άρτας μαζι με τους οπλαρχηγούς του Ρεζούλ αγά και Μουσταφά αγά καθώς και τον γιο του Ρεζούλ αγά μετέβηκαν στα διβάρια της Κόπραινας , όπου προφανώς ειχαν μερίδιο ή για εισπράξεις. Κακή τους τύχη όμως στα πέριξ βρίσκονταν και κάποιος κακοποιός ή Κλέφτης γνωστός σαν καπετάν Δαβαράς. Αυτός άρπαξε την ευκαιρία και τους αιχμαλώτισε. Έστειλε μήνυμα στον βοεβόδα και ζήτησε 40 πουγγιά για όλους. Αρχικά ο βοεβόδας και άλλοι μουσουλμάνοι σκεφτηκαν να του κάνουν πρόταση να του προσφέρουν αρματολίκι. Φοβούμενοι όμως μήν το πάρει σαν προσβολή, αποφάσισαν τελικά να τον πληρώσουν και να αφεθούν οι παραπάνω ελεύθεροι.

Πηγή: Βενετικές Δέσμες, Μέρτζιος, Βέτσιος, απο την Αλληλογραφία του προξένου Berra προς τον εκτατο προβλεπτή Λευκάδας Pompeo Rotta, 10.08.1737

 Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΠΡΑΙΝΑΣ

Η Κόπραινα μας είναι γνωστή σαν λιμάνι ήδη από τον 13ο αιώνα, Ως το 1881 ήταν μια από τις δύο σκάλες της Άρτας. Σαν λιμεναρχείο  Κόπραινας(Mellāhin-i Koprine m., Narda nf)αναφέρεται και από τους Οθωμανούς στα φορολογικά κατάστιχα του 1490 αλλά και του 1530, 1564 και 1575.  Μας είναι γνωστή σαν λιμάνι καθόλη την Τουρκοκρατία. Μετα την απελευθέρωση του 1881, εφόσον η Σαλαώρα, το κύριο λιμάνι της Άρτας,  έμεινε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Κόπραινα έγινε το βασικό λιμάνι της Άρτας.  Χτίστηκαν αποθήκες και τελωνείο και το 1893 με την μέθοδο της πασσαλόμπηξης άρχισε να χτίζεται ο φάρος.

Ο φάρος είναι κυλινδρικός πύργος, ύψους εννέα μέτρων. Βρίσκεται στην ανατολική άκρη της παλιάς εισόδου του Αράχθου. Λειτούργησε με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Δίπλα από το φάρο κατασκευάστηκε και το σπίτι του φαροφύλακα. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου το λιμάνι βομβαρδίστηκε και ο πύργος του φάρου καταστράφηκε. Για μια πενταετία έμεινε ανενεργός. Το 1945, στα πλαίσια ανασυγκρότησης του φαρικού δικτύου, επαναλειτούργησε ως επιτηρούμενος με φαροφύλακα και με πηγή ενέργειας το πετρέλαιο. Το 1957 αντικαταστάθηκε το μηχάνημα του πετρελαίου με αυτόματο πυρσό ασετυλίνης. Το 1985 έγινε μετατροπή του φάρου σε ηλιακό, με χαρακτηριστικό φως τις δυο λευκές αναλαμπές μ’ ένα ερυθρό τομέα ανά 16 δευτερόλεπτα και φωτοβολία πέντε ναυτικά μίλια.

Πηγές κειμένου:

1. Ελπ. Ιντζέμπελης: Ο Φάρος της Κόπραινας

2. "Ο Φάρος της Κόπραινας, σολίδι του Αμβρακικού" απο το ΚΕΠ Αράχθου (ISBN: 978-960-89839-4-6)

3. Περιοδικό Ναυτική Ελλάς 1901

4. Ελπ. Ιντζέμπελης: Κόπραινα, ταξίδι στο χτες