Λιποτάκτες του Βενετικού στρατού στην περιοχή της Άρτας τον 17ο και 18ο αιώνα και το Γαλλικό προξενείο της Άρτας.

Ο στρατός των Βενετών στα όμορα Επτάνησα και αργότερα Πρέβεζα και Βόνιτσα ήταν ένα κράμα χριστιανών από διάφορες χώρες. Αρκετοί στρατιώτες προέρχονταν και από την Γαλλία.  Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πολύ σκληρές. Έτσι κάποιοι που δεν άντεχαν την πίεση λιποτακτούσαν προς την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία βρίσκονταν αρκετές φορές σε πόλεμο με την Γαληνοτάτη Δημοκρατία του Αγίου Μάρκου της Βενετίας. Η τύχη των λιποτακτών αυτών πριν την ίδρυση του Προξενείου της Γαλλίας στην Άρτα ήταν αβέβαιοι. Στην ανάγκη τους να βρουν κάτι να φάνε αναγκάζονταν να γίνουν κλεφτοκοτάδες, όπως θα λέγαμε. Και δω μπορούσαν να πέσουν θύματα χωρικών. Μπορούσαν να συρθούν αλυσοδεμένοι στην πόλη και να καταλήξουν σε κανένα μπουντρούμι και να αναγκαστούν να αποδεχθούν το Ισλάμ και να υπηρετήσουν τον Οθωμανικό στρατό.  Κάποιοι Έλληνες μάλιστα κυνηγούσαν λιποτάκτες και τους πωλούσαν σαν δούλους σε Τούρκους. Αρματολοί που τα έπαιρναν και αυτοί από τους Βενετούς, κυνηγούσαν λιποτάκτες και τους επέστρεφαν πίσω. Μπορούμε να καταλάβουμε τι τύχη θα είχαν μετά. Τα χριστιανικά προξενεία της Άρτας ήταν μικρά και δεν είχαν δύναμη να προσφέρουν βοήθεια, μιας και δεν ήθελαν να έρθουν και σε σύγκρουση με την Βενετία. Τα πράγματα άλλαξαν, όταν στην περιοχή της Άρτας ιδρύθηκε το Γαλλικό Προξενείο. Οι Γάλλοι πρόξενοι, αντιπρόσωποι ενός ισχυρού κράτους-Βασιλείου, το οποίο με τις διομολογήσεις είχε ιδιαίτερες σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, θεώρησαν σωστό να προσφέρουν βοήθεια σε αυτούς τους λιποτάκτες. Έτσι έδιναν περίθαλψη στους λιποτάκτες και τους φυγάδευαν με τα γαλλικά καράβια στην Γαλλία. Στον πίνακα που παρουσιάζω είναι μόνο αυτοί που φυγαδεύτηκαν. Δεν αναφέρονται αυτοί που παρέμειναν στην περιοχή ή έφυγαν για αλλού ή αλλαξοπίστησαν ή  ενδεχομένως να δολοφονήθηκαν.