Ιωσήφ των Ρωγών

Ποιος ήταν όμως ο Ιωσήφ, που ήταν επίσκοπος μιας μόνο στα χαρτιά πλέον επισκοπής;

Ο Ιωσήφ υπήρξε μια από τις ηγετικές μορφές του αγώνος των πολιορκημένων του Μεσολογγίου. Θεσσαλικής Καταγωγής και σύμφωνα με τον Κώστα Σπανό, εκδότη του Θεσσαλικού ημερολογίου που μελέτησε τον Κων/νο Οικονόμου σύγχρονο και συμπατριώτη του Ιωσήφ, γεννήθηκε στην Τσιαριτσάνη . Πατέρας του ο Παρασκευάς και η μητέρα του μάλλον Τριανταφυλλιά και όχι Αικατερίνη όπως λέγονταν.

Τα πρώτα γράμματα τα διδάσκεται από τον ιερέα των Τρικάλων Πολυζώη. Γίνεται μαθητής του δασκάλου του Γένους ιεροδιακόνου Γρηγορίου Κωνσταντά και στην Τσαρίτσανη του Κωνσταντίνου Κούμα. Σε ηλικία 22 ετών, το 1798, χειροτονείται εφημέριος στην Τσαρίτσανη.Μόνασε και χειροτονήθηκε διάκονος στην μονή Αναλήψεως στις Συκιές και όταν ο Πορφύριος έγινε μητροπολίτης Άρτας το 1813 ακολούθησε αυτόν στην εκκλησιαστική του περιφέρεια στην Άρτα. Χειροτονείται αρχιμανδρίτης και γνωρίζεται φιλικά με τον επίσκοπο Ρωγών και Κοζύλης Μακάριο, οποίος, πριν φύγει για την Κέρκυρα για να γλυτώσει το θάνατο από τον Αλή Πάσα, τον μυεί στη Φιλική Εταιρεία και ο Ιωσήφ τον διαδέχεται στον επισκοπικό θρόνο το 1820. Τότε χειροτονήθηκε επίσκοπος Ρωγών . Άρα ή άποψη ότι ήταν επίσκοπος Ρωγών(Ρογών) Αχαΐας είναι λάθος. Με την κήρυξη της επανάστασης λέγεται ότι φυλακίστηκε, πράγμα που κατά πάσα μπορεί να αληθεύει, αν παρακολουθήσουμε τον Μακρυγιάννη και την συνήθεια των Οθωμανών να συλλαμβάνουν πρώτα τους Προκρίτους και κληρικούς σαν υπεύθυνους. Η παράδοση θέλει να απελευθερώθηκε, όταν οι Έλληνες κατέλαβαν την Άρτα. Αυτό το βλέπω λίγο δύσκολο, καθότι οι Έλληνες κατέλαβαν την Άρτα αλλά όχι το φρούριο που αντιστάθηκε . Απλώς πιστεύω, όπως απελευθερώθηκε ο Μακρυγιάννης έτσι και αυτός. Κάποια στιγμή πριν την κατάληψη της Άρτας οι Οθωμανοί άφησαν σχεδόν όλους τους κρατούμενους ελεύθερους. Σαφώς και θέλω να πιστεύω ότι θα είχε επισκεφθεί την επισκοπή του αν και γνωρίζουμε, ότι από το τέλους του 17ου αιώνα οι επίσκοποι Ρωγών διέμεναν στην Άρτα. Με την επανάσταση ο Ιωσήφ έφυγε στο Μεσολόγγι το 1822, όπου εδώ βρήκε και τον Πορφύριο. Πρωτοστάτησε μαζί με τον Πορφύριο στην κηδεία του Μάρκου Μπότσαρη και Μπάιρον. Συνέβαλλε αποφασιστικά στο σχέδιο της εξόδου αλλά ήταν σε αυτούς που γύρισαν πίσω. Αντιτάχθηκε στην πρόταση του πυροβολητή Γουρνάρα να θανατωθούν τα γυναικόπαιδα προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των εχθρών .Ο Ρωγών Ιωσήφ με δάκρυα στα μάτια είπε ότι τα παιδιά και οι γυναίκες ανήκουν στον Θεό και εκείνος θα φρόντιζε για την τύχη τους: «Εν ονόματι της Αγίας Τριάδος, είμαι Αρχιερεύς! Αν τολμήσετε να πράξετε τούτο, πρώτον θυσιάσετε εμένα. Και σας αφήνω την κατάραν του Θεού και της Παναγίας και όλων των Αγίων. Και το αίμα των αθώων να πέση εις τα κεφάλια σας».Αντιστάθηκε τρεις μέρες στο νησάκι του Ανεμόμυλου και όταν οι Οθωμανοί εισήλθαν στον χώρο του έβαλε φωτιά στην πυριτιδαποθήκη και ανατινάχτηκαν όλοι μαζί.