Το Εμπόριο της Ξυλείας στις περιοχές του Βόρειου Αμβρακικού κόλπου τον 18ο Αιώνα. Ανταγωνισμοί - Δολοπλοκίες και Δολοφονίες

Οι Γάλλοι και οι Βενετοί στην περιοχή της Άρτας και του Αμβρακικού έρχονταν τακτικά  σε εμποροοικονομικές συγκρούσεις. Πότε για τον καπνό, πότε για το λάδι, τα ιχθυοτροφεία κτλ. Πάντα κάτι είχαν.  Και οι δύο προσπαθούσαν να προσελκύσουν με το μέρος τους του Τούρκους  αλλά και τους Έλληνες. Κερδισμένοι σε αυτό έβγαιναν οι Γάλλοι, που οι Τούρκοι τους συμπαθούσαν περισσότερο από τους Βενετούς, με τους οποίους είχαν συνεχώς πολέμους. Οι Βενετοί βέβαια όταν έβλεπαν τα σκούρα αποτριβόντουσαν αλλά άφηναν στον κόλπο να περάσουν και πειρατές που τα κάνανε όλα γης Μαδιάμ.  Επίσης οι Έλληνες δεν τους έβλεπαν και αυτούς με κακό μάτι, παρότι που γνώριζαν τι κουμάσια είναι. Μόνο και μόνο , ότι οι Βενετικές κτήσεις ήταν κοντά σε πολλά χωριά γύρω από τον Αμβρακικό, έδινε στους ντόπιους αλλά και στους αρματολούς και κλέφτες μια ασφάλεια, σε περίπτωση που τους κυνηγήσει ο Τούρκος , θα μπορούσαν να καταφύγουν στις Βενετικες κτήσεις, αν και οι Βενετοί κάποιες φορές για να μην χαλάνε τα χατήρια των Τούρκων, τους παρέδιναν. Ένας άλλος εμπορο-οικονομικός πόλεμος που ξέσπασε τον 18ο αιώνα ήταν η υλοτομία για τα δάση του Μακρυνόρους, του Λούρου και των Ρωγών. Μάλιστα οι Βενετοί προσφέρθηκαν να δώσουν τα Κύθηρα/Αντικύθηρα με αντάλλαγμα την περιοχή των Ρωγών.  . Η πρόταση όμως απορρίφθηκε από το Δοβλέτι.

Την εποχή που αρχίζει να γίνεται κυρίαρχος στην Ήπειρο ο Αλή πασάς γενικά τα αρματολίκια δηλ τα τζάκια των αρματολών βρίσκονται σε εσωτερικές διαμάχες και ο ένας βγάζει το μάτι του άλλου.

Τότε εμφανίζεται και ο Γάλλος Jean Baptiste Lasalle. Μεγάλος ξυλέμπορος και όπως  λεει η λαϊκή γλώσσα, όταν κυλάει ο τέντζερης βρίσκει το καπάκι, έτσι και αυτός τα βρήκε με τον Αλή πασά. Ο Αλής είχε καταφέρει δηλαδή κλέψει και από μπέηδες και από χωριά και από το κράτος όλα τα δάση και τα έκανε δικά του. Ετσι λοιπόν με κάθε πουγγί που ακομπούσε ο Λασάλ τόσο περισσότερη ξυλεία έπαιρνε. Φυσικά δεν μπορούσε να μην μπει στο μάτι των Βενετών. Βέβαια η επιχείρηση του Λασάλ κινδύνευε πάντα από τους κλέφτες. Ο Λασάλ κατάφερε να πάρει με το μέρος του τους αρματωλούς, προκειμένου να διασφαλίσει την επιχείρηση του. Αυτό ήταν ενα προνόμιο που είχαν ως τότε οι Βενετοί. Ένας από τους πιο γνωστούς στην περιοχή μεταξύ Λούρου  /Ρωγών και Μακρυνόρος ήταν ο αρματολός Τρομπούκης, που έγινε πιστό όργανο των Γάλλων.  Μέσα σε δεκατρία χρόνια ο Λασάλ κατάφεε με την βοήθεια του Αλή πασά Τεπελενλή να διορίζει Αρματολούς της αρεσκείας τους. Τα παλιά τζάκια άρχισαν να συνομωτούν αφού έβλεπαν πως κινδυνεύουν να χάσουν τα αρματολίκια τους.  Ειδικά οι Ξηρομερίτες και οι Βαλτινοί.  Τα πράγματα για τον Λασάλ πήγαιναν καλά. Απασχολούσε πολλούς Έλληνες υλοτόμους και τα ναυπηγία της Τουλών εφοδιάζονταν με βελανιδιές και φτελιάδες από την Ήπειρο. Οι Βενετοί δεν είχαν ξεγράψει την περιοχή. Φρόντισαν να δολοφονήσουν τον αρχιαρματολό του Λασάλ τον Τρομπούκη.  Οι αρματολοί φωναχτά ή κρυφά ενώ φαίνεται να γνώριζαν ποιος κρύβονταν πίσω από το έγκλημα την ευθυνη την έριξαν στον Λασάλ που ανακατεύτηκε στα αρματολίκια. Έτσι λοιπόν στα 1792 οι Αρματολοί αποφάσισαν την δολοφονία του Λασάλ. Από τις ανακρίσεις που εγιναν με ενέργειες των Γάλλων φαίνεται την αποστολή να την εκτέλεσε ο Ανδρίτσος (Ανδρούτσος), πατέρας του Οδυσσέα.  Να πούμε πως και αρκετοί ξυλεμποροι είχαν συμφέρον να τον παραμερίσουν καθότι ο Λασάλ είχε μονοπωλήσει το  εμπόριο του Κόλπου στην υλοτομία.

Εικόνα: Αριστερά:Αρματολός, κέντρο: Εμπόριο ξυλείας απο γαλλικό χαρακτικό, δεξιά: Ο Ανδρέας Βερούσης ή Ανδρίτσος ή Ανδρούτσος, πατέρας του ήρωα Οδυσσέα