ΑΚΡΑΤΟΣ - ΕΝΑ ΠΡΩΙΝΟ - ΚΟΛΑΤΣΙΟ  ΑΠΟ ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΕ ΩΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ

Έβλεπα κάποτε έναν μπάρμπα μου πολλές φορές να κάνει κολατσιό με κόκκινο κρασί και ψωμί και να το συνοδεύει πολλές φορές με ελιές. Μου κινούσε την περιέργεια, αν και ο ίδιος έλεγε πως είναι, "ότι καλύτερο υπάρχει" πολλές φορές είχα την υπόνοια , ότι ο μπάρμπας μου τα έτσουζε λίγο. Δεν ήταν όμως μόνο ο μπάρμπας μου. Πολλοί από τους παλιούς το κάνανε αυτό. Ψάχνοντας γίνεσαι πιο σοφός,λέει η παροιμία. Διαβάζοντας τις διατροφές των αρχαίων Ελλήνων βρήκα, πως αυτό ήταν το πρωινό τους. ΑΚΡΑΤΙΣΜΟ το ονόμαζαν. Ο ακρατισμός ήταν  κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί (άκρατος), συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές. Βέβαια το κρασί τότε δεν είχε το ποσοστό αλκοόλης που έχει σήμερα.Οι αρχαίοι Έλληνες έπιναν πάντα το κρασί τους αραιωμένο με νερό (κεκραμένος οίνος -άκρατος) και αυτό τους διέκρινε από τους λεγόμενους «βάρβαρους» που έπιναν το κρασί τους σκέτο. Η διαδικασία είχε ως εξής, έβαζαν το κρασί σε ένα κεραμικό δοχείο που ονομαζόταν κρατήρας και το αραίωναν με νερό. Ο λόγος που το έπιναν έτσι ήταν γιατί ήθελαν να πίνουν όλη τη νύχτα κατά τη διάρκεια των συμποσίων τους αλλά όχι να μεθούν και να παραφέρονται όπως οι βάρβαροι.  Ενδιαφέρον, ότι έφτασε ως τις μέρες μας. Απο μαρτρυρίες που έχω και από άλλους μου λένε τα εξής:

Η Αλεξάνδρα Αναστασοπούλου με καταγωγή από την Εύβοια μου γράφει: Εγώ θυμάμαι μπαρμπάδες μου στο χωριό( και στον Οξύλιθο Ευβοίας και στην Τριταία Φωκίδος) να βουτούν ψωμί στο κοκκινέλι και να το τρώνε! Αλλά και ο πεθερός μου,εδώ στο Μούλκι , συνηθιζε να βουτά ψωμί στο κρασί του,έπινε ρετσίνα αυτός. Βέβαια εμείς δεν έχουμε πάρει αυτήν την συνήθεια.

Ο Ηρακλής Νούσιας από την Πρέβεζα λέει πως "η δική μου γιαγιά στην Καμαρινα πολλές φορές κολάτσιζε με κόκκινο μπρουσκο με ζάχαρη και βουτούσε - έγκευε ψωμί"

Η Καίτη Καρύδη απο την Κέρκυρα μου διηγείται: "Kαι εδω (στην Κέρκυρα)  το συνηθιζαν οι παλαιοι. Σπουδαίο πράγμα η παράδοση, όπως και το κρασί μέσα στο πιάτο με τα αγριολάχανα"

Ο Γιάννης Καϊντάσης από την Άρτα μου έγραψε: "Κρασί μαυροδάφνη και βουταγαμε ψωμί ξερό ζυμωτό. Βέβαια εμείς μεγαλώσαμε με γιαγιά- παππού"

Ισως κάποιοι να το τηρούν ακόμη.  Το ίδιο έχω δει και στην Φλωρεντία της Ιταλίας στο Marcato Centralle. Οποιος πήγαινε τις πρωινές ώρες στο πάγκο του Φάμπιο για πατσά (τρύπα) ή μπολίτο (βραστό βοδινό) θα παρατηρούσε μια παρέα θαμώνων που έπιναν κρασί και το συνόδευαν με ελιές ή πεκορίνο. Τελικά όλα έχουν μια συνέχεια.