Παπαδάτες  και Λάκκα Λελόβου στο έτος 1900 – Φόροι και τυραννία

Παπαδάτες 1900

Οι καμπάνες της εκκλησίας χτυπούσαν ακατάπαυτα. Οι  Παπαδιώτες ακούγοντας την καμπάνα να μην σταματά έτρεξαν όλοι προς την εκκλησία , υποψιαζόμενοι , πως  κάπου έχει αρπάξει φωτιά. Μόλις έφτασαν εκεί είδαν στην εκκλησία 20 Οθωμανούς στρατιώτες, οι οποίοι συνελάμβαναν όποιον προλάβαιναν και τους έκλειναν σε ένα εργαστήρι που ήταν κοντά. Πρώτα συνέλαβαν την μουχτορογεροντία και τον πρωτόγερο.  Του είπαν να δώσουν χρήματα  ή αλλιώς θα πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι και θα έπαιρναν, ότι έβρισκαν. Μετά από λίγο έπιασαν τον Πρωτόγερο και αφού τον ξυλοκόπησαν τον βάλανε μπροστά και ξεκίνησαν από σπίτι σε σπίτι.  Άρχισαν να αρπάζουν ρούχα, καζάνια, μαγειρικά σκεύη, ζώα  και ότι άλλο έβρισκαν. Αν δεν έβρισκαν κάποιον στο σπίτι έσπαγαν την πόρτα και  άρπαζαν ό,τι μπορούσαν να αρπάξουν. Στο σπίτι μιας χήρας, που πρόσφατα είχε παντρέψει τον γιο της άρπαξαν όλα τα ασημικά. Πέρα απ αυτό για την διαμονή τους έβαλαν τους κατοίκους σε τεράστια έξοδα. Ήθελαν να τρων κριάρια, κότες, αυγά, και γενικά ό,τι σπάνιζε αυτή την εποχή. Όλα αυτά εις βάρος των χωρικών, παρότι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώνουν για την διατροφή τους. Οι χωρικοί πλήρωναν πλήρωναν και πάλι χρεωμένοι ήταν. Και αφού τους αφαιρούσαν και τα ζώα, πως να εργάζονταν για να πληρώσουν τα επόμενα; Τις ίδιες μέρες στο Μπουλμέτι (Γαλατάς) ο Σαλή μπέης ζητά παράνομα να λάβει ίμορο για τις ελιές που είναι στο κάμπο. Από τον Αναγνώστη Κώστα που είχε μαγαζί στο χωριό ζήτησε ή να τον κάνει συναίτερο ή να το γκρεμίσει. 

Πίσω απ όλα αυτά πολλοί θεωρούσαν πως κρύβονταν η διοίκηση της Φιιππιάδας, που ήθελε να πλουτίσει σε βάρος των κατοίκων.

Τον Μάρτη του ιδίου έτος ο Γιουσμπασης – φοροεισπράκτορας της Φιλιππιάδας , επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ήπιο έστειλε στη Λάκκα Λελόβου για την είσπραξη φόρων τον Φατήλ Τσαούς. Έναν πρώην απάνθρωπο κακοποιό, που προφανώς έκανε βρωμοδουλειές για τις Οθωμανικές αρχές. 

Τον μήνα Μάρτη έπρεπε τα χωριά να αποδώσουν τον βασιλικό φόρο της δεκάτης που πληρώνονταν σε 4 δόσεις. Μια ομάδα στρατιωτών περνούσε από τα χωριά με καταλόγους και φώναζαν του οφειλέτες. Αν δεν είχαν να πληρώσουν τους αφαιρούσαν τα πάντα ως και το αλεύρι.

Ο επόμενος φόρος που βγήκε πάλι αυτό το αληταριό να μαζέψει ήταν το προβατονόμιο. Εδώ έκαναν το εξής: Την περασμένη χρονιά πίεζαν τους ποιμένες να τους αποσπάσουν χρήματα και αυτοί έγραφαν λιγότερα ζώα.  Έτσι πήραν τα χωριά ζβάρα ξεκινώντας  απο την Μπόϊδα, Λελοβα, Κρανιά, Νάσιαρη, Ντάρα, Νικολίτση, Μηλιανά  και Παπαδάτες. Μόνο αυτοί που ήρθαν τώρα ήταν άλλοι, όχι της προηγούμενης φοράς. Οι ποιμένες των χωριών  έπρεπε να δωροδοκήσουν και αυτούς εκ νέου.

Το Φθινόπωρο του 1900 έφτασε και πάλι ο Γιούσμπασης – φοροεισπράκτορας. Έπρεπε να εισπράξει το σύνολο 1000 γρόσια ενώ ζήτησε  1500 για τους φόρους και 500 για τον ίδιο. Θα καθόταν 15 μέρες. Αφού πήρε από τον πρωτόγερο τον κατάλογο πήγαινε από σπίτι σε σπίτι και ρήμαζε τους φτωχούς χωρικούς. Τα μεσημέρια πήγαινε στην πλατεία του χωριού και ζητούσε για τροφή, πότε κότες, πότε αρνί και ό,τι του κατέβει. Για τις 15 μέρες που κάθισε επιβαρύνθηκαν οι κάτοικοι των Παπαδατών με 600 γρόσια παραπάνω.  Αυτός ο Αλιτήριος επιστρέφοντας στην Φιλιππιάδα στέλνει και πάλι τον Φατήλ τσαούση στη Λάκκα , για να τρομάξει του χωρικούς και να μαζέψει αυγά και κότες. Αν ήθελαν, ας μην του δίνανε.

Την ίδια περίοδο ο Γιαννιώτης Ισμαήλ Μπέης , που ήταν τσιφλικάς της Ντάρας και Νικολιτσίου, όπως και συνιδιοκτήτης στο Μπουλμέτι  απαίτησε, όπως και ο Σαλή Μπέης ίμορο για τις ελιές. Πράγμα που αναστάτωσε τον κόσμο. Μάλιστα κυνήγησε και δυο επιφανείς χωριανούς τον Βασίλη Κωνσταντή και τον Θωμά Ζήκο.

Αυτή τη φορά όμως οι Οθωμανοί  το παράκαναν . Ζήτησαν ίμορο και από τα κτήματα της εκκλησίας που δεν είχε ξαναγίνει ποτέ.

Από τα Ελληνικά προξενεία και το ΥπΕξ στάλθηκαν στο Βαλή Ιωαννίνων διαμαρτυρίες. Πολλά δεν άλλαξαν. Γενικά με αυτά που γίνονταν, ο καζάς του Λούρου ονομάστηκε από τον Ελληνικό τύπο: Επαρχία τυραννίας.